وقتی احساس می کنی . . .
وقتی که دلت خیلی گرفته، اما روت نمی شه پیش خدا سرتو بالا بیاری.
وقتی از دنیایی که برای خودت ساختی بیزار می شی.
وقتی ابرا آروم آروم آسمون رو می پوشونن.
وقتی دل از همه چی می بری تا فقط زیر بارونش بشینی.
وقتی قطره های بارون روی صورتت می خوره و سردیشونو با همه وجود احساس می کنی.
وقتی یادت می یاد که خیلی ها می گن: اگه زیر بارون دعا کنی، خدا، دعاتو مستجاب می کنه.
وقتی صدای رعد و برق برات امید می سازه.
وقتی همه وجودت می شه پر از هیجان، پر از آرزو، پر از دعا.
وقتی می دونی درد و دلات برای خدا ارزش داره، واسه همین می گه با من حرف بزنید.
وقتی با خدا حرف می زنی و دعا می کنی.
وقتی همه وجودت خیس بارونه، اما هنوز حرفات تموم نشده.
وقتی صدای بارون برات زمزمه آمین گفتن فرشته ها می شه.
وقتی یواشکی چشماتو باز می کنی، تا دستای فرشته ها که واسه آمین گفتن برای دعای تو بالاست، ببینی.
وقتی چشم باز می کنی، اما نور خورشید نمی زاره چیزی ببینی، ولی بارون که بند نیومده!
وقتی دلت آروم می گیره، و قطره های بارون رازتو پنهون می کنن.
اون وقته که احساس می کنی تو بنده همون خدایی هستی که می گه:
ان الله یحب التوابین.
گویی هنوز آرمش هست.
هنوز حس خوب بودن زنده است.
هنوز می شود دل خوش بود، به یاس خشک بین برگه های کتاب.
می شود آرزو کرد، وقتی ستاره ای در برابر دیدگانت، سیاهی شب را می درد.
می شود ایمان داشت که قاصدک، پیام شادی خواهد خواند.
می شود دل خوش کرد، به آبی آسمان،
و بازگشت روزهای ماندن.
شاید این بار سرنوشت، قصه ام را از سر بنویسد.
قصه ای بدون تنهایی.
شاید این بار خدا،
همان ارحم الراحمین است.
دوباره دلم هوای با تو بودن کرده است.
به یاد همین لحظه ها در روزهایی که گذشتند.
چقدر زود گذشت.
چقدر زود گذشتند لحظه های خوب با هم بودن و چه کوتاه بود لذت آرامش.
این روزها عجیب دلتنگم.
این روزها آسمان دلم به رنگ تردید دچار شده است.
این روزها دلم بیشتر می ترسد.
ترس از دروغ بودن همه آنچه که دیروزم را طلایی کرده بود.
ترس از اشتباه، در تصمیمی که هرگز نفهمیدم که چگونه آمد؟
ترس از طعنه هایی که صدای پچ پچشان هنوز دلم را می لرزاند، و همان بارقه های امیدم را نیز،
خاموش می کند.
این روزها عجیب دلتنگم.
اما دلتنگ چه و که، شاید دلم هم نمی داند.
این روزها دیگر نه رنگ روزهای ابری، نه، بوی اقاقی درخت خانه همسایه و نه،
صدای تسبیح هر صبح پرنده ها،
دیگر هیچ چیز طعم گذشته را ندارد.
گویی بهار نیز بهاری نیست.
آسمان خاکستری شده است.
این روزها چقدر طولانی اند.
امروز می فهمم که حافظ چقدر راست می گفت: کاین کارخانه ای است که تغییر می کند.
و این تغییر چقدر ناگهانی بود.
من هنوز نتوانسته ام باور کنم آنچه را که امروزم را این چنین، خاکستری کرد.
شاید روزی در فردا ها . . .
شاید. . .
این روزها عجیب دلتنگم.
چند روزی است که احساس می کنم در این روزهای پر از هیاهوی سکوت،
تو را گم کرده ام.
چقدر سخت است، از دست دادن تنها دارایی ات.
دوستی برای دلگرمی ام می گفت:
تو کنارم نشسته ای، به من نگاه می کنی و لبخند می زنی.
منتظری تا من چشمان بسته ام را به سوی تو باز کنم.
اما نیستی!
من گوشه گوشه این خانه را گشته ام، گویی تو، همه کوله بارت را نیز، برده ای!
نکند تو نیز از دلم سفر کرده ای؟
تو که می دانی، بدون تو هیچ نیز نخواهم بود.
نه امروز و نه فردایی دارم و نه حتی شمع کوچکی، برای امید.
کاش تو را در ضربان قلبم احساس می کردم.
دلم، برایت تنگ شده است.
گویی مرده ای شده ام، که تنها نفس می کشد و می ترسد.
ترس از این همه تنهایی.
و من، با خودم، اینجا، در این خانه غریب، با سکوت دست نوشته هایم، تنهایم.
کاش بر می گشتی تا چراغی روشن می شد، در این تاریکی.
تا دوباره صدای نفسهایم، نوای مقدس نام تو می شد.
کاش می آمدی تا من خود را، تنها در مجیر بودن تو غرق می کردم.
تا ابد چشم انتظارت خواهم ماند ای اله مهربانم.
خسته از همیشه گفتن حرفهایی که صرفاْ عادت بود.
خسته از همیشه فقط، بودن، بی هیچ احساسی ، بی هیچ پیوندی.
خسته از دوستت دارم، بی هیچ صداقتی.
خسته از ادعاهای دروغین.
کاش آدمها قدری عاشق بودند.
کاش آدمها روزی بره می شدند، حتی در لباس گرگ.
کاش آدمها می فهمیدند دوستت دارم را،
از نگاه،
از دل،
نه از کلام.
حیف که فریادهای دوستت دارم هیچ عایدم نکرد،
جز دیروزی تلخ.
و امروز،
خسته از همه دیروزها،
می روم،
تا شاید او، مرهمی شود برای همه زخم هایم،
تا خود خدا.
سکوت - صدای سوت قطار - چه غمگین - حس تلخ غربت رو برات فریاد می کنه - انگاری جا موندی - از قافله زندگی - صدای سوت قطار
سکوت - صدای ورق خوردن برگای کتاب - بوی یاس خشک جا مونده از یه خاطره - فال حافظ - شعرایی که هیچی ازشون سر در نمی یاری - می گردی تا شاید از یه کلمه یه شمع امید برا دلت روشن کنی - صدای ورق خوردن کتاب
سکوت - صدای همهمه بچه ها ـ بازم دعوا - مقصر کیه؟ - زندگی همین بازیا و دعواهاست - اما ـ بین آدمایی که فقط اسمشون بزرگ شده - صدای همهمه
سکوت - صدای تو - بازم من - من که راست می گفتم - من؟ - باشه! - من مقصر - عادت کردم - صدای تو
سکوت - من - تو - بازم من؟ - نه بزار سکوت بمونه - بزار تا ابد یه رویا باشه - بزار این سکوت همه لحظه ها رو پر کنه - خسته ام
سکوت - صدای هق هق من - سکوت
تاگور می گه:
خداوند با تولد هر نوزادی، به بشر این مژده رو می ده
که هنوز، بهش امید داره،
یعنی خدا دقیقا توی همین روز هم امید داشته.
امید خدا بودن می تونه چقدر با شکوه باشه.
پس عاشق باش،
عاشق خودش،
اونیکه همیشه هست،
کنارت؟
نه،
توی قلبت؟
نه،
یه جایی بهتر از قلبت،
توی روحت.
پس خوب بمون، تا همیشه تو امیدش بمونی.
تولدت مبارک.
من به تو تکیه کردم و همه چیز شروع شد.
به تو تکیه کردم و اعتماد کردم بر آنچه تو در سرنوشتم خواهی نوشت.
به تو تکیه کردم و همه را طاقت آوردم.
همه تلخ و شیرینش،
سرد و گرمش،
و همه آنچه که تو می خواستی.
و امروز باز به شانه هایت تکیه می کنم،
صبر می کنم بر آنچه تو می خواهی،
تا به تو،
نزدیکتر شوم.
زیرا چون تویی را باور دارم.
برایم دعا کن.
چرا گرفته دلت، مثل آنکه تنهایی
چقدر هم تنها!
خیال میکنم، دچار آن رگ پنهان رنگها هستی.
دچار یعنی
عاشق.
و فکر کن که چه تنهاست،
اگر ماهی کوچک، دچار آبی بیکران باشد.
و چه فکر نازک غمناکی.
و غم
تبسم پوشیده نگاه گیاه است
و غم
اشاره محوی به رد وحدت اشیاست
خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند.
و دست منبسط نور روی شانه آنهاست.
نه،
وصل ممکن نیست.
همیشه فاصله ای هست،
اگر چه منحنی آب بالش خوبی است،
برای خواب دل آویز و ترد نیلوفر!
همیشه فاصله ای هست
دچار باید بود.
و گرنه زمزمه حیرت میان دو حرف حرام خواهد شد
و
عشق
صدای فاصله هاست
صدای فاصله هایی که غرق ابهامند.
بین یک هیچ و هیچی دیگر
و تو با کوشش و پویایی خود،
و تو با اوج توانایی خود،
می توانی که در این فاصله بین دو هیچ هر نهایت را در هم شکنی.
و در این فاصله بین دو هیچ
آفریننده شوی
بینهایت ها را
زندگی فاصله کوتاهی است.
لحظه ها را دریاب.
